|
Torino je grad u sjevernoj Italiji, četvrti po
veličini sa svojih 908.617 stanovnika (2008.).
Torino je glavni grad istoimene pokrajine i regije Pijemont. Grad se nalazi u
podnožju Alpa.
Istorija Torina počinje u III vijeku prije
n.e. kada su se u dolini rjeke Po nastanila prva plemena
Taurina, potomaka keltsko-ligurske loze zajedno sa Galima, koji su prešli Alpe u
potrazi za obradivim tlom. Gaj Julije Cezar je 29.–28. godine prije
n.e. pretvorio Torino u vojnu bazu i dodjelio je
Augustulusu. Posle pada Zapadnog rimskog carstva (476.) Torino su osvojili Goti,
zatim Longobardi i na kraju Franci koji su tu osnovali grofoviju u VII vijeku
n.e. Posle dugotrajnih previranja, car Fridrih II dodjelio
je Torino kao feudalni posjed moćnoj porodici Savoja.
Posle političkog i administrativnog ujedinjenja svih pokrajina porodice Savoja,
Torino je postao glavni grad cjele oblasti.
Karlo Emanuele I je 1620. po prvi put dao dozvolu za proširenje grada, pod
uslovom da ne bude narušena rimska struktura, tj. sve ulice u njemu morale su
biti paralelne i pod pravim uglom, što je i dan danas jedna od glavnih
karakteristika.
Vrhunac u svom razvoju grad je dostigao u XVII i XVIII vijeku,
dajući značaj umetnosti i kulturi i postavši i sam centar barokne umetnosti i
arhitekture. Torino će biti naknadno proširen 1673. i 1674. godine. Tek 1861.
dolazi do ujedinjenja Italije u jedinstvenu državu, relativno kasno u odnosu na
već postojeće monarhije koje su je okruživale: Francusku, Španiju, Englesku itd.
Torino je bio prvi glavni grad prve Italijanske Republike od 1861. - 1864. kada
je sjedište novonastale Italije premješteno
u Rim zbog njegovog istorijskog značaja i centralnog geografskog položaja. Posle
premještanja glavnog grada, Torino počinje moralno da
posustaje, a prvi znaci te slabosti vide se u novoj arhitekturi koja ne nastoji
da očuva nekadašnji pravolinijski raspored ulica i arhitektonski stil, već
narušava njegovu harmoniju i sklad. Sve više postaje industrijski centar, rađa
se Fiat i druge fabrike koje donose u grad talas novih stanovnika sa juga, za
koje je bilo neophodno sagraditi stanove što prije.
Torino postaje velegrad bez mnogo reda, a njegovi stanovnici ulaze u neprestanu
borbu za opstanak. Godine 70-e i 80-e su godine industrijalizacije i razvoja.
Tek pred kraj XX vijeka ponovo je povratio nekadašnju
ravnotežu.
Danas, jedna od glavnih odlika Torina je upravo njegova dostojanstvena barokna
arhitektura, trgovi prepuni topline na kojima se svakodnevno susreću stanovnici,
studenti, penzioneri, na kojima razmjenjuju svoja
mišljenja i iskustva, dok je jedini svedok njihovih okupljanja ponekad mirna a
ponekad divlja reka Po, koja nastavlja da plodi ravnice ovog grada i da
garantuje njegov opstanak. Tu su i mnogobrojni istorijski kafići i prodavnice
čokolade najboljeg kvaliteta, velelepne crkve, muzeji među kojima Muzeo Egicio
(Egipatski muzej) drugi po veličini posle muzeja u Kairu, Muzeo del činema
(Muzej bioskopa) i mnogi drugi.
Torino kao i svaki grad, ima svoj simbol, nešto što ga čini prepoznatljivim na
razglednicama, nešto što je znak Torinezima da su došli kući. Mole Antonelliana,
visoka kupola u samom centru, dominira gradom svjetleći
noću kao svjetionik koji obilježava
put ka srcu grada. Visoka 165m, nekadašnja sinagoga, danas je mjesto
u kome turisti zahvaljujući liftu koji ih za 59 sekundi vodi na visinu od 85m,
mogu da posmatraju najlepšu panoramu Torina ovenčanog Alpima. Ljubiteljima
muzeja ova zgrada pruža mogućnost da posete Muzej Filma jedan od mnogobrojnih
koje ima ovaj grad. Najpoznatiji je svakako Egipatski, drugi po veličini na
svetu posle onog u Kairu sa 30.000 izložbenih predmeta i svim misterijama i
legendama koje su s njim u vezi. Mi naravno za posete muzejima ovog puta nemamo
vremena.
Grad je bio domaćin Zimskih olimpijskih igara 2006. godine.
I na kraju treba reći ono što svi znamo i što je najvažnije a to je da je Torino grad u kome se
nalazi fudbalski klub Juventus. |
